ಕಾಕೋಲೂಕಿಯಂ

ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಧಾನಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಗೆಗಳ ಅಧಿಕೃತ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು  ತುಂಬಾ ಅವಸರದಿಂದ ತನ್ನ ಸದಸ್ಯರುಗಳ ಬೈಠಕ್ ಒಂದನ್ನು ಕರೆದಿತ್ತು. ಸಭೆಯ ಮುಖ್ಯ ಚರ್ಚೆಯ ಅಜೆಂಡಾ ಕೆಳಕಂಡಂತಿತ್ತು:

1.ನಗರದಲ್ಲಿ ಮರಗಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಕಡಿದು ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲ್ ಮಾರ್ಗಕ್ಕಾಗಿ) ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಗೂಡುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗದೆ ವಸತಿಯ ಕೊರತೆಯಾಗಿರುವುದು

2. ದೇಶದ ಪೂರ್ವ ಪ್ರಧಾನಿಯವರಾಗಿದ್ದ ದೇವೇಗೌಡರ ಪುತ್ರ ರೇವಣ್ಣ ಅವರಿಂದ ಕಾಗೆಗಳ ಆದ್ಯ ದೈವ ಶನಿ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಆಗಿರುವ ಅವಮಾನ ಮತ್ತು

3.ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಿಂದ  ಕಾಗೆಗಳ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸದಸ್ಯನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಆದ  ಅವಮಾನ

ಅರಮನೆಯ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲಾಗಿದ್ದ ಈ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಘವರ್ಣನವರನ್ನು (ಪಂಚತಂತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ) ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ಆರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಶನಿ ಮಹಾರಾಜರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ನಂತರ ಸಭೆ ಆರಂಭಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮೇಘವರ್ಣನವರು ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯರಾದ ಕಾಕಣ್ಣನವರನ್ನು ವೇದಿಕೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಸಭೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಉದ್ಘಾಟಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕಾಕಣ್ಣನವರು ವೇದಿಕೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಕಾಕಣ್ಣನವರೇ ಈ ಸಭೆಯ ಮೊದಲ ಅಜೆಂಡಾದ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ನಮ್ಮ ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರವು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಾನ ನಗರಿಯೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್, ಈ ಸುಂದರ ನಗರವನ್ನು ಒಂದು ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಜಂಗಲ್ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ. ರಸ್ತೆಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಕಡಿದು ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಕಾಕ ಕುಲದವರಿಗೆ ವಸತಿ ಸೌಕರ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಕಾಕಣ್ಣನವರೇ ಈ ಬಗೆಯ ವೃಕ್ಷ ನಾಶಕ್ಕೆ ಯಾರು ಜವಾಬ್ದಾರರೆಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ?

(ಕಾಕಣ್ಣನವರು ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡುವ ಮೊದಲೇ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಸಿನ ಕಾಗೆಯೊಂದು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಇದಕ್ಕೆ ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರನೆಂದು ಕಿರುಚತೊಡಗುತ್ತದೆ)

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಯಾರಪ್ಪ ಅವನು? ಏಕೆ ಹೀಗೆ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಗೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧವಿದೆ?

ಕಾಕಣ್ಣ: ಅವನ ಹೆಸರು ಕೇಜ್ರಿಯಂತೆ! ಅವನು ಯಾವುದೇ ಮತ್ತು ಯಾರದೇ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿರಲಿ, ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರನೆಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ, ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಅವನಿಗೇನು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆಯೇ? ಅದಿರಲಿ. ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದೇನು?

ಕಾಕಣ್ಣ: ಅವನೊಬ್ಬ ಸೈಕೋ, ಸರ್. ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿರುವುದು ಎಎಪಿ ಕ್ಯಾಪ್ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ!

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಅವನಿಗೆ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಹೇಳಿ. ನೀವು ಅಜೆಂಡಾ ಮುಂದುವರಿಸಿ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ರಿಯಲ್ ಎಸ್ಟೇಟ್ ಡೆವಲಪ್ ಕಂಪನಿಗಳು ಈ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯ ಅಪರಾಧಿ ಯಾರೆಂದರೆ ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್.

ಕೇಜ್ರಿ: ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ! ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ!

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ದಯವಿಟ್ಟು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚು ಮಾರಾಯ! ಅಜೆಂಡಾ ಮುಂದುವರಿಸಿ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ಮೆಟ್ರೋ ಫೇಸ್-1 ತುಂಬಾ ಮರಗಳನ್ನು, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರಾವ್ ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲಿ, ನಾಶ ಮಾಡಿದೆ.  ನಾವು ಕೇಳಿದಂತೆ ಫೇಸ್-2 ಮುಗಿಯುವಾಗ  ಇನ್ನೂ ಸುಮಾರು 5೦೦ ಮರಗಳು ನಾಶವಾಗುವವಂತೆ.

(ತುಂಬಾ ಚರ್ಚೆಗಳ ನಂತರ ಸದಸ್ಯರುಗಳ ಮೋರ್ಚಾ ಒಂದನ್ನು ಮೆಟ್ರೋ ರೈಲ್ ಆಫೀಸಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಮ್ಯಾನೇಜಿಂಗ್ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಮರಗಳ ನಾಶವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ  ತೀರ್ಮಾನಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ)

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ನಾವೀಗ ಎರಡನೇ ಅಜೆಂಡಾಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಕಾಕಣ್ಣನವರೇ ನೀವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆ ಕೊಡಿ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ಮಾಜಿ ಪ್ರಧಾನಿ ದೇವೇಗೌಡರ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಜೆಡಿಎಸ್ ಪಕ್ಷದ ಲೀಡರ್ ರೇವಣ್ಣನವರು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಎಂಟು ಮಂದಿ ಸದಸ್ಯರು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾರ್ಟಿಯ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗೆ ವೋಟ್ ಮಾಡಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು ಕೋಪದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಶನಿಗಳೆಂದು ಕರೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ಶನಿ ಕಾಟ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತಿದೆ ಎಂದು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕಾಗೆಗಳ ಕುಲದೇವರಾದ ಮತ್ತು ಕಾಕವಾಹನನೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶನಿದೇವನಿಗೆ ಇದು ಕೆಟ್ಟ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದಂತಾಗಿದೆ, ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ.

ಕೇಜ್ರಿ: ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ! ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ!

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಇದು ತುಂಬಾ ಅತಿರೇಕ. ಈತನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆಯೇ? ಕಾಕಣ್ಣನವರೇ ನೀವು ಮುಂದುವರಿಸಿ.

 

ಕಾಕಣ್ಣ: ನನ್ನ ಸಲಹೆ ಏನೆಂದರೆ ನಾವೊಂದು ಮೋರ್ಚಾ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಮಾನ್ಯ ದೇವೇಗೌಡರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ಮಗನು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡಿರುವನೆಂದು ತಿಳಿಸುವುದು.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ನಿಮ್ಮ ಸಲಹೆ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ದೇವೇಗೌಡರು ದೈವಭಕ್ತರೇ ಅಂತೆ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆಕೊಡುವರೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಂದೇಹವೇ ಇಲ್ಲ. ಈಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕೊನೆಯ ಅಜೆಂಡಾದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡೋಣ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ಇದೊಂದು ತುಂಬಾ ನೇರ ಮತ್ತು ಸರಳವಾದ ಆರೋಪವೇ ಆಗಿದೆ, ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ. ನಮ್ಮ ಬಳಗದ ಸದಸ್ಯನೊಬ್ಬ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ಅಫಿಶಿಯಲ್ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಅದೊಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅದರಲ್ಲಿ ಆದ ತಪ್ಪೇನು?

ಕೇಜ್ರಿ: ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ! ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ!

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇವನ  ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸಬಲ್ಲಿರಾ? ಇವನು ನನಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿಸುವಂತಿದೆ. ಕಾಕಣ್ಣನವರೇ ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ನೀವು ಪ್ರಾಯಶಃ ನಂಬಲಾರಿರಿ, ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಒಬ್ಬ ನಾಸ್ತಿಕರು ಮತ್ತು ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವುಳ್ಳವರೆಂದು ಸಕಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿದೆ. ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಒಂದು ಕಾನೂನನ್ನೇ ತರಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಅವರು ಈ ಪ್ರಸಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಜ್ಯೋತಿಷಿಯೊಬ್ಬನ ಸಲಹೆ ಪಡೆದರಂತೆ!

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ.

ಕೇಜ್ರಿ: ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ! ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ!

ಕಾಕಣ್ಣ: ನಾನೂ ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ. ತಾಳ್ಮೆಯಿರಲಿ.

ಕಾಕಣ್ಣ: ಜ್ಯೋತಿಷಿ ಕಾಗೆ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತದ್ದು ಒಂದು ಅಪಶಕುನವೆಂದು ಆ ಕಾರಿನ ಬದಲಿಗೆ ಬೇರೊಂದು ಕಾರನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸಲಹೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟನಂತೆ, ಸರ್. ಆ ಸಲಹೆಯಂತೆ ನಮ್ಮ ಬಳಗದ ಸದಸ್ಯನೊಬ್ಬ ಕುಳಿತ ಕಾರಿನ ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಬ್ರಾಂಡ್ ನ್ಯೂ ಟೊಯೋಟಾ ಫಾರ್ಚುನರ್ ಕಾರ್ ಖರೀದಿಸಲಾಗಿದೆಯಂತೆ, ಸರ್.

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಇದು ನಮ್ಮ ಬಳಗಕ್ಕೆ ತೀರಾ ಕೆಟ್ಟ ಅವಮಾನವೇ ಆಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಗದ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಒಂದು ಮೋರ್ಚಾ ವಿಧಾನಸೌಧಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಯ  ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಸಲ್ಲಿಸೋಣ. ಅಂದ ಹಾಗೆ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ ನಮ್ಮ ಸದಸ್ಯ ಈ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆಯೇ?

ಕಾಕಣ್ಣ: ಅವನೊಬ್ಬ ತುಂಬಾ ಬುದ್ದಿವಂತ ಮತ್ತು ಬಿಸಿನೆಸ್-ಮೈಂಡೆಡ್ ಕಾಗೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ, ಸರ್. ಅವನೀಗ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರಿಗೆ ಟೊಯೋಟಾ ಫಾರ್ಚುನರ್ ಕಾರ್ ಮಾರಿದ ಡೀಲರ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ!

ಅಧ್ಯಕ್ಷ: ಅವನ ಉದ್ದೇಶವೇನು?

ಕಾಕಣ್ಣ: ಅವನಿಗೆ ಡೀಲರ್ ತನ್ನ ಕಮಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಕೊಡುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಹಿಂದಿನ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುದಕ್ಕೇ ಡೀಲರ್ ಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಾರನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸೇಲ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತಂತೆ!

ಕೇಜ್ರಿ: ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ! ಮೋದಿಯೇ ಜವಾಬ್ದಾರ!

(ಶನಿದೇವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಡನೆ ಸಭೆಯು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ಒಂದು ಊರಿನ ಕಥೆ

ಕೊಪ್ಪ

ಅಧ್ಯಾಯ ೯

ಕೊಪ್ಪ ಪೇಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎರಡು ಪ್ರಸಂಗಗಳು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಒಂದು ಸಂಕಟದ ಪ್ರಸಂಗವಾದರೆ, ಎರಡನೆಯದು ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಸಂತೋಷದ ಪ್ರಸಂಗವಾ ಗಿತ್ತು:

ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ೨೦ ರೂಪಾಯಿಗಾಗಿ ಅಡಿಕೆ ಮಾರಲು ನಮ್ಮ ಪರದಾಟ

ಅದು ೧೯೬೩ನೇ ಇಸವಿಯ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳು. ದಸರಾ ರಜೆಗಾಗಿ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ನಾನು ರಜೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಗೆ ಹೊರಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಣಕಾಸಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿತ್ತು. ನಮಗಿದ್ದ ಒಂದೆಕರೆ ಅಡಿಕೆ ತೋಟದ ಬೆಳೆ  ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟವರ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಧ ಎಕರೆ ಗೇಣಿಯ ಜಮೀನು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಜಮೀನ್ದಾರರು ಆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಗೇಣಿ ಮಾಫಿ ಮಾಡಲು ನಾವು ಮಾಡಿದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದರು.

ನನ್ನ ದಸರಾ ರಜೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂದು ನಾನು ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಗೆ ಹೊರಡಬೇಕಾದ ದಿನವೂ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ತಂದೆಯವರಿಗೆ ನಾನು ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಫೀ ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸುಮಾರು ೨೦ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತು. ತಂದೆಯವರು ಸುಮಾರು ೧೦ ಕಿಲೋಗ್ರಾಂ ಬೆಟ್ಟೆ ಅಡಿಕೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಆ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ನಂತರ ನನ್ನೊಡನೆ ಕೊಪ್ಪಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಮಾರಿ ನನ್ನ ಖರ್ಚಿಗೆ ೨೦ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟದಿಂದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆಯ ಬೆಲೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯಲ್ಲೇ ತುಂಬಾ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲೂ ಬೆಟ್ಟೆ ವೆರೈಟಿ ಬೆಲೆ ನೆಲ ಕಚ್ಚಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಅಡಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವುದೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಗಳು ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಅಡಿಕೆ ಮಾರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಡಿಕೆ ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂದೆಯವರು ನನ್ನೊಡನೆ ಅಡಿಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹಲವು ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಕೊಳ್ಳಲು ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯ  ಸಿಕೆಎಂಎಸ್ ಬಸ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹೋಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೂ ಮತ್ತು ತಂದೆಯವರಿಗೂ ಆತಂಕ ಏರಿ ಹೋಯಿತು. ಕೇವಲ ಇನ್ನೊಂದು ಶಂಕರ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಬಸ್ ೫ ಗಂಟೆಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಗೆ ಹೊರಡಲಿತ್ತು.  ಅದು ತಪ್ಪಿದರೆ ನಾವು ಮನೆಗೆ ವಾಪಾಸ್ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು.  ಆದರೆ ಮಾರನೇ ದಿನವಾದರೂ ತಂದೆಯವರಿಗೆ ಹಣವನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತು? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವೊಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾರದ ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಪ್ಪ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.

ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಪ್ಪದ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮುಸಲ್ಮಾನ ಸಗಟು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಇದ್ದರು. ಒಬ್ಬರು ಮಾವಿನಕಟ್ಟೆ ಸಾಹೇಬರಾದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಿದ್ದಿ ಸಾಹೇಬರು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರೀಮಂತ ಜಮೀನ್ದಾರರು ತಮ್ಮ ವಾರ್ಷಿಕ ದಿನಸಿ ಸಾಮಾನುಗಳಿಗೆ ಈ ಎರಡು ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಆರ್ಡರ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಶ್ರೀಮಂತ ಸೋದರಳಿಯಂದಿರಾದ ಮರ್ಡಿ ಕೃಷ್ಣರಾಯರು ಮತ್ತು ಕರಿಗೆರಸಿ ಗಣೇಶಯ್ಯನವರು ಸಿದ್ದಿ ಸಾಹೇಬರ ಮುಖ್ಯ ಗಿರಾಕಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರಿಗೂ ಅವರ ಪರಿಚಯ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇತ್ತು.

ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಎದುರಿಗೇ ಇದ್ದ ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸಿದ್ದಿ ಸಾಹೇಬರಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಮೂಟೆಯೊಂದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನನ್ನೊಡನೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತಂತೆ. ಅವರು ತಂದೆಯವರನ್ನು ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಕರೆದು ನಮ್ಮ ಅಲೆದಾಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ತಂದೆಯವರು ತಮ್ಮ ಬವಣೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಬಡತನದ ಅರಿವಿತ್ತು. ಅವರು ಕೂಡಲೇ ಅಂಗಡಿಯ ಕೆಲಸಗಾರನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮೂಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅಡಿಕೆಯನ್ನು ತೂಕ ಮಾಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದರು. ಅದರ ತೂಕ ೧೦ ಕಿಲೋಗ್ರಾಮ್ ಇತ್ತು. ಸಾಹೇಬರು ತಂದೆಯವರೊಡನೆ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇತ್ತೆಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದರು. ತಂದೆಯವರು ೨೫ ರೂಪಾಯಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೇ ಪಟಪಟನೆ ೫ ರೂಪಾಯಿನ ೫ ನೋಟುಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು.

ನಮಗೆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ದೇವರೇ ಸಿದ್ದಿ ಸಾಹೇಬರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹಣ ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಕಾಣಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಸಲಾಂ ಮಾಡಿದ  ತಂದೆಯವರು ಕೂಡಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ೨೦ ರೂಪಾಯಿ ನನ್ನ ಕೈಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರು. ಅದು ನನಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಹೋರಾಟ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಯಿತು. ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ತಂದೆಯವರು ಆ ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ಸಂಸಾರದ ಖರ್ಚನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಭಾಯಿಸುವರೆಂಬ ಚಿಂತೆಯೂ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ನಮ್ಮ ಸಂಸಾರದ ಬವಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ನಾನು ರಾತ್ರಿಯಾಗುವಾಗ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆ ತಲುಪಿದೆ.

ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ Rank ಪಡೆದು ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು  - ಆದರೆ ಪೇಪರ್ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ!

ನಾನು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಕೊಪ್ಪವನ್ನು ಎಂದೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಶೃಂಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಜೆ. ಸಿ. ಬಿ.ಎಂ ಕಾಲೇಜಿನ ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿ.ಯು.ಸಿ  ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ನ್ಯೂಸ್ ಪೇಪರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆಯೇ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ೧೦ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಆ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಆಶೆ ತುಂಬಾ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜು ಅಧ್ಯಾಪಕರೂ ಕೂಡ ನಾನು ಆ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅದು ೧೯೬೬ನೇ ಇಸವಿಯ ಜೂನ್ ೧ನೇ ತಾರೀಕು. ನಾನು ಅಕ್ಕಂದಿರ ಊರಾದ ಹೊಕ್ಕಳಿಕೆಯಿಂದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೊರಟು ಕೊಪ್ಪದ ಮೂಲಕ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಲು ಗಡಿಕಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಗುಂಡಾ ನಾಯಕರ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದವು. ನನ್ನ ರಿಜಿಸ್ಟರ್ ನಂಬರ್ ಫಸ್ಟ್ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಸಾದವರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಥಮ ೧೦ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣನ್ನು ನನಗೇ ನಂಬಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಹೆಸರು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು! ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಂತಸವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಪರಿಚಯವಿದ್ದವರು ಯಾರೂ ನನ್ನ ಬಳಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಗುಂಡಾ ನಾಯಕರ ಬಳಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ಅವರು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ.

ಆಮೇಲೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೊಪ್ಪ ಪಟ್ಟಣ ತಲುಪಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನ ಸಹಪಾಠಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಎಂಬುವವನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸತೊಡಗಿದ. ಆಗ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ನನಗೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಆಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೊಪ್ಪದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂಗಡಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸುತ್ತಾಡಿದರೂ ಯಾರೂ ಅವರ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಪ್ರತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಲು ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಗಾದರೂ ಒಂದು ಪ್ರತಿ ಪಡೆದೇ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೇ ಇರುವಂತೆ ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಹೋದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ಅವನು ಒಂದು ಪ್ರತಿಯೊಡನೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದ. ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದಿಷ್ಟೇ. ಅಂಗಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಓದಲೆಂದು ಒಂದು ಪ್ರತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹಾಗೇ ಹೊರಟು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ! ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪ್ರಾಯಶಃ ನಾರ್ವೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಮರಿತೊಟ್ಲು ಎಂಬ ಊರಿನವನು.  ಅವನು ಮಾಡಿದ  ಉಪಕಾರವನ್ನು ನಾನೆಂದೂ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಪ್ರತಿ ಇಂದೂ ನನ್ನ ಬಳಿಯಿದೆ. ಜೈ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ!

---------------------- ಮುಕ್ತಾಯ-----------------------

 

ಒಂದು ಊರಿನ ಕಥೆ

ಕೊಪ್ಪ

ಅಧ್ಯಾಯ ೮

ಆ ದಿನ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಬೆಳವಿನಕೊಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸಂತರ್ಪಣೆ ಊಟ ಆಗ ತಾನೇ  ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಬಂದವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನ ಕಾಫಿ ಕೂಡ ಕುಡಿಯದೇ ಕೂಡಲೇ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಬಿಟ್ಟರು. ಅವರೆಲ್ಲಾ ಹುರುಳಿಹಕ್ಕಲಿಗೆ ಹೋಗುವವರಂತೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಕರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಮಿತಿಯವರು ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡಿದ್ದರಂತೆ. ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಾನು ಕೂಡಾ ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡೆವು. ನಮ್ಮ ಗುಂಪು ಕಿತ್ಲೆಕಟ್ಟೆ ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಿ ಕೊಂಗನಸರಳು ಎಂಬ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ಹಾದು ಹುರುಳಿಹಕ್ಕಲನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿಹಕ್ಕಲಿನ ಸಾಹುಕಾರರು  ಮತ್ತು ಬೆಳವಿನಕೊಡಿಗೆ ಗ್ರಾಮ  ಪಂಚಾಯತಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಬಿ.ಎಸ್.ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣರಾಯರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಮಾರಂಭ ಒಂದು ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.

ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿದ್ದವರೆಂದರೆ (ನಮಗೆ ಆಮೇಲೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದಂತೆ)  ವಯಸ್ಕರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಮಿತಿಯ ವತಿಯಿಂದ ಆರಾಧ್ಯ ಎಂಬುವರು, ಕೊಪ್ಪ ತಾಲೂಕ್ ಬೋರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಹೆಚ್.ಜಿ.ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು, ಕೊಪ್ಪ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಹೆಡ್ಮಾಸ್ಟರ್ ಕಾಳಿಂಗ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಕೊಪ್ಪ ರೇಂಜ್ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್  (ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ). ಕೊಪ್ಪ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಹೆಡ್ಮಾಸ್ಟರ್ ಕಾಳಿಂಗ ಕೃಷ್ಣ ಅವರು ತುಂಬಾ ಸಮರ್ಥರೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಕೊಪ್ಪ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಕೂಡ ತುಂಬಾ ಹೆಸರು ಗಳಿಸಿತ್ತಂತೆ . ಅಲ್ಲಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಕವಿಲ್ಕೊಡಿಗೆ ಸುಬ್ಬರಾವ್ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂಗೀತಗಾರ ಶ್ರೀಮಾನ್ ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣ ಅವರು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿದ್ದರಂತೆ.

 

ನಾನು ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ. ಆಮೇಲೆ ಅವರನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ. ಇನ್ನು ರೇಂಜರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಆಫೀಸರ್ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ “ಡೇಂಜರ್” ಎಂದು ಶ್ರೀಮಂತ ಜಮೀನ್ದಾರರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ. ಅವರು ಮಲಯಾಳಿ ಕುಟ್ಟಿಗಳಿಂದ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಕೊಯ್ದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ  ಕೂಡಿಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾಟಾಗಳನ್ನು ರೇಂಜರ್ ಅವರು ರೈಡ್ ಮಾಡಿ ಸೀಜ್ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ!  ಕಾರ್ಯ ಕ್ರಮ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯಿತು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಕರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಮಿತಿಯವರು  ವಿಡಿಯೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ತಾವು ತಂದ ಪ್ರೊಜೆಕ್ಟರ್ ಮೂಲಕ ತುಂಬಾ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಅದೆಲ್ಲಾ  ಮುಗಿದು ನಾವು ಮನೆ ಸೇರುವಾಗ  ತುಂಬಾ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಮಲೆನಾಡ ಗಾಂಧಿ ಹೆಚ್.ಜಿ.ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು

ಕೊಪ್ಪ ಪಟ್ಟಣ ಮತ್ತು ಕೊಪ್ಪ ತಾಲೂಕಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಮುಂದೆ ಮಲೆನಾಡ ಗಾಂಧಿ ಎಂದು ಹೆಸರು ಪಡೆದ  ಹೆಚ್.ಜಿ.ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು. ತಮ್ಮ ತಾರುಣ್ಯದಲ್ಲೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಗೌಡರು ಒಬ್ಬ ನುರಿತ ರಾಜಕಾರಣಿ. ಕೊಪ್ಪ ಪಟ್ಟಣದ ಮುನಿಸಿಪಲ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ, ಕೊಪ್ಪ ತಾಲೂಕ್ ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್ ಬೋರ್ಡ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಹಾಗೂ ಮುಂದೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರಾಗಿ ಅವರು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಲೇಜಿಗಾಗಿ ಪೈಪೋಟಿ

ಅಂದಿನ ಕಾಲದ ಮಲೆನಾಡಿನ ತರುಣ ತರುಣಿಯರಿಗೆ ಕಾಲೇಜು ಮಟ್ಟದ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯ ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರಾ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು.. ಹಾಗಾಗಿ ಕೊಪ್ಪ, ಶೃಂಗೇರಿ ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ತಾಲೂಕುಗಳಿಗೆ ಶಿವಮೊಗ್ಗೆಯೇ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿತ್ತು.  ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಇಂಟರ್ ಮೀಡಿಯೇಟ್ ತರಗತಿಯನ್ನು ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲೇ ಮುಗಿಸಿದ್ದರಂತೆ. ಸುಮಾರು ೧೯೬೩-೧೯೬೫ ನೇ ಇಸವಿಯ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಮೂರು ತಾಲೂಕು ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕಾಲೇಜು ಸ್ಥಾಪನೆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಈ ಪೈಪೋಟಿಯಲ್ಲಿ ಶೃಂಗೇರಿಯ ಚಂದ್ರಮೌಳಿ ರಾಯರು ಮತ್ತು ವೀರಪ್ಪ ಗೌಡರ ನೇತೃತ್ವದ ಭಾರತೀ ವಿದ್ಯಾ ಸಂಸ್ಥೆ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅದು ಮಣಿಪಾಲ್ ಅಕ್ಯಾಡೆಮಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಪ್ಪಂದ. ಅದರೊಂದಿಗೆ ಶೃಂಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಜೆ.ಸಿ.ಬಿ.ಎಂ.ಕಾಲೇಜಿನ ಸ್ಥಾಪನೆ ೧೯೬೫ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿತು. ಮುಂದೆ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಗಾ ಮಹಾವಿದ್ಯಾಲಯ ೧೯೬೭ನೇ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಗೊಂಡಿತು. ಆದರೆ ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜಿನ ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಬೇಕಾದವು.

ಎಂ ಎಲ್ ಏ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ

ಮಾನ್ಯ ಕಡಿದಾಳ್ ಮಂಜಪ್ಪನವರು ೧೯೬೭ರಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಸನ್ಯಾಸ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಶೃಂಗೇರಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಸ್ಪರ್ದಿಸಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಸವಾನಿ ರಾಮಶರ್ಮರ ಹೆಸರೂ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಮುಖ್ಯ ಪೈಪೋಟಿ ಕೊಪ್ಪದಿಂದ ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು ಮತ್ತು ಶೃಂಗೇರಿಯಿಂದ ವೀರಪ್ಪ ಗೌಡರ ನಡುವೆ ಇತ್ತು. ಅಂದಿನ ಮೈಸೂರು ಕಾಂಗೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪನವರ ದರ್ಬಾರು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನಾಗ ಶೃಂಗೇರಿ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ವೀರಪ್ಪ ಗೌಡರ ಮಗ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಯಾಗಿದ್ದ.

ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ನಾವು ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವಾಗ ವೀರಪ್ಪ ಗೌಡರು ಮೀಸೆ ತಿರುವುತ್ತಾ ದೊಣ್ಣೆ (Walking Stick) ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕೆಳಗಿನ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಳಸಪ್ಪ ನಾಯಕರ ಅಂಗಡಿ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆವು. ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಮಾರನೇ ದಿನ ವೀರಪ್ಪ ಗೌಡರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಟಿಕೆಟ್ ಪಡೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಜಯಶೀಲರಾದರೆಂದು ಊರಿಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದು ಹೋಯಿತು. ಆಗಿನ್ನೂ ನಲವತ್ತರ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು ಮುಂದೆ ೧೯೮೩ರಲ್ಲಿ ಜನತಾದಳದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿ ವಿಧಾನ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಮುಂದೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರಾಗಿ ಅವರು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳ ವಿವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ.

------------------ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯ-------  (ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡ ಗಾಂಧಿ ಹೆಚ್.ಜಿ.ಗೋವಿಂದೇ ಗೌಡರು ಮತ್ತು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಂಗೀತಗಾರ ಶ್ರೀಮಾನ್ ವಿದ್ಯಾಭೂಷಣ ಅವರು }

 

 

ಒಂದು ಊರಿನ ಕಥೆ

ಕೊಪ್ಪ

ಅಧ್ಯಾಯ ೭

ನಾಯಕ್ ಬ್ರದರ್ಸ್

ನಾಯಕ್ ಬ್ರದರ್ಸ್ ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹೆಸರು ಪಡೆದ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಆಗಿತ್ತು. ಈ ಫ್ಯಾಮಿಲಿಯ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರು ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಔಷದಿ ಅಂಗಡಿ, ರೇಡಿಯೋ ಶಾಪ್ ಮತ್ತು ಸ್ಟೇಷನರಿ ಸಾಮಾನುಗಳ ಅಂಗಡಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾದವು. ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ನಾಯಕ್, ನರಹರಿ ನಾಯಕ್, ಸುಬ್ಬರಾವ್  ಮತ್ತು ಶ್ರೀನಿವಾಸ ನಾಯಕ್  ಎಂಬುದು ಈ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ಹೆಸರುಗಳು. ಅವರಲ್ಲಿ ಸುಬ್ಬರಾವ್ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಮೆಡಿಕಲ್ ಶಾಪ್ ಒಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಶಾಪಿನಲ್ಲಿ  ದೊರೆಯದ ಔಷಧಿಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ನಾಯಕ್  ಅವರು ಕಾಂಷ್ (KAMSH Radio) ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ರೇಡಿಯೋ ಅಂಗಡಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಮತ್ತು ಮೋಟಾರ್ ಸೈಕಲ್ ರಿಪೇರಿ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್  ನರಹರಿ ನಾಯಕ್ ಅವರ ಪುತ್ರ. ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿದ್ದ ರವೀಂದ್ರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್  ಹೊಂದಿದ್ದು ಅದನ್ನು ಕೊಪ್ಪ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಗುಡುಗುಡಿಸುತ್ತಾ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆಯೇ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳಿಗೂ ಅದನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ.  ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಬೇರೆ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲೂ ಅವನ ಬೈಕ್ ಹಾಜರಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಸೈಕಲ್ಲು ಕೂಡ ಅಪರೂಪವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರವೀಂದ್ರನ ಗುಡುಗುಡು ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್ ತುಂಬಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ಏಳು ಅಡಿ ಎತ್ತರವಿದ್ದ ರವೀಂದ್ರನೊಬ್ಬ ಅಜಾನುಬಾಹು ಸೈoಧವನಂತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವನ ನಿರುದ್ಯೋಗವೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿತ್ತು.

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್  ರಿಪೇರಿ ವರ್ಕ್ ಶಾಪ್ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರವೀಂದ್ರ ಬಹು ಬೇಗನೆ ಒಬ್ಬ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್  ರಿಪೇರಿ ಪರಿಣಿತನಾಗಿಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ತಜ್ಞತೆ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತೆಂದರೆ ಅವನು ಟ್ಯೂಬುಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಟೈಯರ್ ಗಳನ್ನು ಬೈಕ್ ನಲ್ಲಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡುವ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಒಂದನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿದು ಬಿಟ್ಟ! ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಈ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಬಳಸಲು ಹಣದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಟೈರಿನಲ್ಲಿ ಟ್ಯೂಬಿನ ಬದಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಹುಲ್ಲು ತುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ! ಬಹು ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ರವೀಂದ್ರನ ಬೈಕ್ ನೋಡಿದ ಯಾರಿಗೂ ಅವನು ಟೈರಿನೊಳಗೆ ಹುಲ್ಲು ತುಂಬಿರುವನೆಂಬುವ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ರವೀಂದ್ರ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ

ಒಮ್ಮೆ ಯಾರೋ ರವೀಂದ್ರನ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿ ನೋಡಿ ಅವನೇಕೆ ಇಂಡಿಯನ್ ಆರ್ಮಿ (ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ) ಸೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರಂತೆ. ತಡಮಾಡದೇ ರವೀಂದ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದ ಊರೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಕ್ಯಾಂಪೊಂದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡನಂತೆ. ಆ ಕ್ಯಾಂಪಿನ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಪಂಜಾಬಿ ಸರ್ದಾರ್ಜಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ರವೀಂದ್ರನ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತಂತೆ. ರವೀಂದ್ರನ ಫೈನಲ್ ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಆ ಸರ್ದಾರ್ಜಿಯವರೇ ಮಾಡಿದರಂತೆ. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಅವನ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣತೆ ಏನೆಂದು ಕೇಳಿದರಂತೆ. ಸ್ವಲ್ಪವೂ ತಡಮಾಡದೇ ರವೀಂದ್ರ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್  ರಿಪೇರಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟನಂತೆ.

ಸರ್ದಾರ್ಜಿಯವವರು ಕೂಡಲೇ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ಮಿಲಿಟರಿ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್ ಒಂದನ್ನು ತರಿಸಿ ರವೀಂದ್ರನ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರಂತೆ. ಅವರು ರವೀಂದ್ರನಿಗೆ ಒಂದು ಚಾಲೆಂಜ್ ಹಾಕಿದರಂತೆ. ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ರವೀಂದ್ರ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಕಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಜಯಗಳಿಸಿದರೆ ಅವನು ಇಂಡಿಯನ್ ಆರ್ಮಿಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದಂತೆ! ರವೀಂದ್ರ ಆ ಚಾಲೆಂಜ್ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಕೂಡಲೇ ಅವನ  ಮುಂದೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ಮಿಲಿಟರಿ ಬೈಕ್ ತಂದಿರಿಸಲಾಯಿತಂತೆ. ತಡಮಾಡದೇ ರವೀಂದ್ರ ಅದರ ಪಾರ್ಟ್ ಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಚ್ಚಿ ಬೈಕಿನ ನ್ಯೂನತೆ ಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಪುನರ್ಜೋಡಿಸಿ ಬಿಟ್ಟನಂತೆ. ಅದನ್ನು ಮಿಲಿಟರಿ ಆಫೀಸರ್ ಒಬ್ಬ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿ ಒಂದು ಕಿಕ್ ಕೊಟ್ಟನಂತೆ. ಅದು ಗುಡುಗುಡನೆ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸರ್ದಾರ್ಜಿಯವವರು ರವೀಂದ್ರನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರಂತೆ.

ಮಿಲಿಟರಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ರಶಿಯನ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್

ನಾನು ಈ ಹಿಂದೆಯೇ ಬರೆದಂತೆ ಮಿಲಿಟರಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಎಂ.ಆರ್.ಆರ್.ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ ಅವರು ಕೊಪ್ಪದಿಂದ ಶೃಂಗೇರಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾಗಲಾಪುರ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿ ಹೊಂದಿದ್ದರಂತೆ. ಅದು ಅವರ ಮಿಲಿಟರಿ ಸೇವೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಟ್ಟ ಜಮೀನಂತೆ. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೂಟೆ ಮಾಡಲು ನೇಗಿಲನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವ ಉಪಕರಣಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದಿನ ರಶಿಯಾ ಕೃಷಿ ಯಾಂತ್ರೀಕರಣದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಹಾಗೂ ಅದು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದೊಡನೆ ತುಂಬಾ ಸ್ನೇಹದಿಂದಿತ್ತು. ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡ ಕೃಷಿ ವಲಯವನ್ನು ಯಾಂತ್ರೀಕರಣ ಮಾಡಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ರಷ್ಯಾದಿಂದ ಒಂದು ಲಾಟ್ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಗಳನ್ನು ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ಹಾಗೆ ಆಮದಾದ ಒಂದು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಮಿಲಿಟರಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರಿಗೆ ಅಲಾಟ್ ಆಯಿತು. ಅಂದು ಆ ಟ್ರಾಕ್ಟರಿನ ಬೆಲೆ ೧೦,೦೦೦ ರೂಪಾಯಿಗಳಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಾಯಶಃ ಕೊಪ್ಪದ  ಜನರು ನೋಡಿದ ಮೊದಲ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ಟರ್ ಅದೇ ಆಗಿದ್ದಿರಬಹುದು.  ಅದನ್ನು ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಶೆಡ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ರಾಯಲ್  ಬುಲೆಟ್ ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ.

ಕೊಪ್ಪದ ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸ್

ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೊಪ್ಪ, ಶೃಂಗೇರಿ ಮತ್ತು ಜಯಪುರಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸುಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೇವಲ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಮಾತ್ರಾ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಟಾಕೀಸ್ ಎಂಬ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಟಾಕೀಸನ್ನು ಹೊಂದುವ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡೆದಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರ ಪ್ರಕಾರ ಕೊಪ್ಪ ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸು ಮೊದಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾದಾಗ ಕೇವಲ ಮೂಕಿ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಆದರೆ ಮೊದಲ ಪ್ರದರ್ಶನದ ದಿನವೇ ದೊಡ್ಡ ಅನಾಹುತ ನಡೆದು ಹೋಯಿತಂತೆ. ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ. ಆ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯುದ್ಧದ ಸೀನ್ ಇತ್ತಂತೆ. ಅದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವಾಗ ಶತ್ರುಗಳ ಕಡೆಯಿಂದ ಒಂದು ಕುದುರೆ ಸವಾರರ ತಂಡ ಕುದುರೆಗಳ ಮೇಲೆ ರಣರಂಗಕ್ಕೆ ದೌಡಾಯಿಸಿ ಬಂದಿತಂತೆ. ಆಗ ಒಂದಾಣೆ ಕೊಟ್ಟು ತೆರೆಯ ಮುಂದಿನ ನೆಲದ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಕುದುರೆಗಳು ತಮ್ಮ ಮೇಲೆಯೇ ಬರುತ್ತಿರುವವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸಿ  ಎದ್ದು ಹಿಂದಿನ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕುರ್ಚಿಗಳಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸುತ್ತಾ ಟಾಕೀಸಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದರಂತೆ!

ಆಮೇಲೆ ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಡಯಾಸ್ ಎಂಬ ಕಂಟ್ರಾಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬರು ಜೆಎಂಜೆ  (JMJ) ಎಂಬ ಪರ್ಮನೆಂಟ್ ಟಾಕೀಸ್ ಒಂದನ್ನು  ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕಟ್ಟಿಸಿದರಂತೆ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದ ನಂತರ ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಹನಕೋಡು ಗೋಪಾಲಯ್ಯ ಎಂಬುವ ಜಮೀನ್ದಾರರ ಒಬ್ಬ ಮಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಪ್ರಾಯಶಃ ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ದಿನ ನಡೆಸಲಿಲ್ಲ.

----ಮುಂದುವರಿಯುವುದು ---

(ವಿ.ಸೂ: ನನಗೆ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಮಗ್ರಿ ಒದಗಿಸಿದವರು ಕೊಪ್ಪದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದ ಮಾನ್ಯ ವಿಜಯ ಕುಮಾರ್ ಅವರು. ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಚಿರ ಋಣಿ ಆಗಿರುತ್ತೇನೆ)